පහත ලිවීම ► ඇඟිල්ල දිගු කර සඳ පෙන්නූ විට සඳ පෙන්නු ඇඟිල්ල දෙස බලා විනිශ්චයන්ට යොමුවීමට වඩා ඇඟිල්ල දිගු කල සඳ දෙස බලා තීරණයන්ට එළැඹීම මේ අනිසි සටහන් කියවන ඔබට භාරය..!

පසු සටහන

ලොකු අම්මා කොහේ සිට ජයසිරිමා බෝධි වන්දනාවට පැමිණෙනවාදැයි කිසිවෙකුත් දන්නේ නැත. හදිසියේ වෙනත් පුද්ගලික කටයුත්තකට අනුරාධපුරයට ගිය අවස්ථාවේදී, මලක් පහනක් පූජ කරන්නටැයි සිතා ශ්‍රී මහා බෝධියටත් ඉන් මඳ දුරකින් පිහිටි රන් වැලි මහසෑය වන්දනා කරන්නට මමත් මගේ පවුලේ උදවියත් ගිය මොහොතේදී මේ අපූරු උවැසිය දකින්නට ලැබුණි, ඕ කෘෂ ය. ඕ වියපත් ය. එ මතු නොව ඕ උපතින් ම මුක ඇත්තියෙකි.
යකඩ කටෙන් ඇසෙනා ධම්ම පද සවනත වැකෙතත් හඬ නඟා ගාථා කියන්නට නොහැකි වීමේ සොව ඈ පල කරන්නේ මහ හඬින් කෑ ගසා හැඬීමෙනි. බුදුන් පිට දුන් ඇසතු රුක දෙස යොමා සිය නෙත් පතන්නේ ඈ, මේ විපරිත මුක භවය ඈගේ අවසාන භවය වන්නට දැයි දන්නේ ඈ මිස අන් කවුරුන්ද..?
මේ ලියැවි කවි(?) පද අකුරු වන්නේ ඈ පිළිබඳ වූ සෝ බර මතකයෙනි.