ආලවන්තයින්ගේ දිනයේ [තේරුමක් නැති මාතෘකාවක්]


නුරා කියමන් ගිලිහිලා
ප්‍රේමයක් උපන් තැන සොයා
කිසි හිතක නැති ප්‍රේමයක් ගැනම
පතන්නට මම හුරුවෙලා

රුදුරු ලේ පිරි තෙපුල් දහසක්
සිනහවෙන් සුහද ඉවසලා
කාලයක් නොමැති මතකයක්
මොහොතකින් මා ඉවතලා

නොමළ ගෙයකින් අබ මිටක්
ආලයෙන් නොපිරි හදවතක්
තනිකමේ තිබු ගුරුත්වය මතම
ඇතුළු හදටම ඇලවිලා

ආයි නාවට කාරී නැති වග

හෙට අනිද්දා දවසක - වැස්ස ඇවිදින් කතා කෙරුවොත්
කියපන් කළු වළාකුලකට - පස්සේ දවසක හම්බවෙන බව

අකුණු ගසමින් හඬන හන්දා - කන්දේ උරහිස උඹට දුන්දා
වලාකුළු නුඹ දන්නේ නැතුවද - මංජු පස් යට නිදියගත්තා

අම්මාට හිටි එකම පොඩි දුව - දීග යන්ටයි හිටියේ එන මස
නුඹේ ගෙරවුම ඇසී විගහට - බේරගන්නයි දිව්වේ පහළට

කන්දේ උරහිස ලිස්සනා බව - මේඝ නුඹගේ කඳුළු දන්නැහැ
මංජු තවමත් නුඹේ පාමුල - තදින් නිදි වග කන්ද දන්නැහැ

ආයි ආපහු වැස්ස දවසක - කන්දේ උරහිස මේඝ හෙව්වොත්
කියාපන්..,
ආයි නාවට කාරී නැති වග - මංජු ගිය දොහේ ඔහේ ආ වග

-පොසොන් මස 05 වන දින, සවස-

කවුළුවෙන් ඈතට

ගැලවුණු කරාබුව
තවම 

පුටු කවර යට
කැඩුණු වීදුරු වලලු
කැබැලි සී සී කඩ


උණා දැමි ඒ දුහුල් සළුපට
අඩක් අසබඩ වැටී යහනත
තවම අවසන් නොවුණු මිදි යුෂ 

වැටී එබඳුන යුෂ ගලයි දසඅත

කවුළුවෙන් ඈත පෙනෙන
අඬ සදක මිහිරස

ප්‍රේමිය..,

සුවඳති මල් පිපෙන්නේද
සුර්යයා හිනැහෙන්නේද
ආදරය දොරේ ගාලා යන්නේ ද
එක විටෙක නම්

ඔබ තුරුළු වන්නේද
මට හාදු දෙන්නේද
අතොරක් නැතිව කියවන්නේද
මා තුරුලේ නම්

මියෙන්නට බිය නැති
ආදරය මට හිමි
මේ නිහඬ පෙම් තල මත
අප ගී අසනා නිසාවෙනි


නිසල රැයක දී | බක් මස

Nirvana

Souls
intertwined
locked
and
tangled in a web of samsara

Gasping for breath
reaching the Nirvana.

එමෙන් ම, ආදරය..!


ගඟුලක් අස වෘක්ෂ ගිමන් හලක 
තනා ඇති කැදැල්ලක 
තුරුලේ ඇති පියාපතකට 
වැසි ඇති බිජුවටද 
ආදරය අවැසිය..

හිමියන් ගෙනෙන තුරු
රස මස කිරි රුහිරෙන් පෝෂණය වෙන
වෘක ධේනුව සිය පැටවුන් තුරුළට ගෙන 
කරනා කෙළි කවට කම්වල ද
ආදරය තැවරී ඇත..

එමෙන් ම, 

වට්ස්ඇප් චැට් එකක
ගුරුමවක ගේ ගුටියක
පෙම්වතියකගේ ඉකියක
පියෙකුගේ බැණුමක
ආදරේ සඟවා තිබිය හැක..

හුදෙකලා ශිල්පි තෙම

කුටියක තුලට වී
නොතේරෙන බස් මුමුණන
කවදා හෝ නො ඇසි
තරංග සුසර කරවන

කිසිවෙක් නොමැති
නිල්ලට ම පෙම් කරන

කඳුකර කුළුනේ
හුදෙකලා තාක්‍ෂණික ශිල්පියෙකු
වෙමි මම..

නොරිදවූ රිදුමක්

කිසිත් නොවූ ලෙසට
එකිනෙකා නොදකින්න
එකිනෙකා නොපතන්න
පුරුදු වුනු හේතුව
හඬ ගා කියන්නට හැකි වුනා නම්
නෑ දුකක් මේ තරමට

දුක වැඩි නිසාවට
හිත ගල් වෙලා අද
රිදෙන්නෙත් නැහැ දැන්
හදවතේ රිදෙන තැන
රළුවෙලා ඒ තරමට
නිතරම රිදවලා ම,

නෑ දුකක් මේ තරමට
හඬ ගා කියන්නට හැකි වුනා නම්
ඒ දුක
කලකට පෙර එදා මා උරහිස
නුඹට දුන් විදිහට ම
Return top | ඉහත්තාවට නැවතත්