.

මලින් පිරි සුදු පැසක් සොලවා අවට කොල්ලන් නැඹුරු කරවා
ඉත සිතින් නුබ යවා පුරවති දුම් කදක හද යෙහෙන් සොඳවා
දුමාරය මැද අතරමං වන තරුණ කැල සිය මනස වනසා
දමා ගත් කල කුමන සතුටද මිල පමණි නුඹ සදා තනිවා

නිවා දමමින් පුළිඟු කැබලිති පිඹිති අහසට මල් දුමාරය
උරණ තුරු උන් සිතති යහම්න් තමන් මේ ලොව මල් කුමාරය
නොමැත කිසිවක මෙලෙස සුවදෙන සිතන විට නුඹ අහෝ සෝකය
නැඟිටපන් මල පමා නැත නුඹ වැජඹෙන්න ඇත නුඹට කාලය

කොතෙක් සුරඟුන් පෑද ලීලය නොරැවටෙන් මල නුඹ දනිත් එය
මතක් හදවත තුලට ගත්තද පිටත් වූ අය නැවත එන්නැත
අහිමි වූවේ ඈට නුඹමය, නුඹට ඈ කිසිලෙස අහිමි නැත
නැගිටපන් අද අදම දිරිගෙන අහිමි නෑ බොට නුඹේ රන්හිත