වැඩුණු අඹ ගස මුල සිටිත්දී
අතීතය මතකෙට නඟා
පුංචි පුතෙකුගේ හිසක් පිරිමැද
මවක් සිටි එහි ඇන තියා

පුතුගේ සුරතල් බසින් තුටු වූ
සිනහලයි මවු හඬ නඟා
දෑත් සලමින් කියාලයි පුතු
කතාවක් සිනහා පපා

අනේ ඇත්තද, හරිම පුදුමය
මවුන් දිරිගන්වති පුතා
දිවෙහි පැටලුණු වදන් ගන්න ට
පුතු ව දිරිගන්වමි සිතා

පංච විසි වසකට ඉහත වූ
සිද්ධියක් මතකෙට නඟා
මවුන් සිටි පුතු හා පුරුදු ලෙස
කතාවෙන් අඹ ගස දිහා

එදා අද වෙනතුරුත් මා හා
අම්මා කී කොතෙකුත් කතා
කියයි තවමත් මා ළඟට ගෙන
තවම සවසට දිනපතා

උයනේ මාළිගාවේ
ඇවිද්දේ කෙලි ලොල්ලේ
කිම වුනේ පැවිද්දේ
රජින්දේ තට මමයි පෙම් බැන්දේ

කල කවට විරුකම්
දොඩද්දී අප සතුටින්
කිමැ නොසිතුවේ විප්පයෝගේ
රජින්දේ කිම මටම දුක් දෙන්නේ

පැවිදි වත දවටා
බණවර කියනු අසලා
කෙසේ හද නිවාලන්නේ
රජින්දේ අද නුඹ බිසෝ ගින්නේ

සොයමි හැඩකුරු පසු හඹන්නට
අතහැරුණු කොලයක් සොයා
මැරුණු මතකය දලු දමන්නට
සෙවන දුන් නුගයක් නිසා

කලක් පෙර ආදරය ඇමිනූ
මුතුවැලක් කොලයක ඔතා
ලබාදුන් ඈ නොමැත මා මඟ
ඇයි සිතම මගෙ බොඳවෙලා

ගැහැණු චපලය ඔවුන් කපටිය
කියා හද මගෙ රවටලා
කෙසේනම් මා අදහාලන්නද
අතීතය මගේ ඈ නිසා

අළු අහස මැද රිදී රේඛා
බොඳව යනු නෙතකින් බලා
අමතකව යන්නට ම මත්තෙන්
මෙලෙස කවි කැකුළක් කලා

මිදී නිසල් සක්මනින් ප්‍රවේග ගමනක යෙදී
මිදී සොඳුරු ප්‍රේමයෙන් සංකර ආලෙක බැඳී
මුක්ත වී එ සැලකුමෙන් පරිභවයට මුහුණ දී
මා ලොව පෙරැළමින් යයි කණපිටට ම දිනුම දී

මවුවත් ආලය අතහැර කාමුක ගතකට ඇදී
මලවි කරළියේ රඟමින ගතදලයෙන් පහරදී
නෙතට නුහුරු කඳුලු බිංදු ඒ ගතටම බාරදී
මා යමි ඉවතට ඇයගෙන් ඇයවෙතටම කඳුල දී

හිරු එළියෙන් උදම් නොවී පහන වෙතට පියඹා යන
නිලංකාර ආලෝකය සුරපුරකි'යි සිහින මවන
රිවි කිරණින් සොඳුරු නොවී පහනට ජීවය පුදදෙන
මා තව එක පළඟැටියෙකි පළඟැටියන් ලොව රජයන