සුඛාන්තයෙන් අවසන් වෙන
ප්‍රේම කතාවක් දුටුවම
ඇස නොදැන ම ඇසට කඳුලු
එනු ඇයි නොදනිම්

සුන්දර දුර ඈත කලෙක
එකමත් එක රටක දිනෙක
කොල්ලෙක් කෙල්ලෙකු හට
පෙම් කල බව කීවයි

කලක් ගෙවෙන කල මේ ලෙස
අවාසනාවක මහතට
මා මවුපිය දෙපළ ඇයට
අකමැති වූවයි

එදා සිටිම අද වෙන තුරු
සුන්දර පෙම් කතා දකින
හැම විටෙක ම මගේ ඇසට
කඳුලු පැමිණ මගෙ මේ මුලු ලොවම  තෙත්කරයි

කැමති වන්නට පළමුවෙන්
අකමැති වූ සඳ
ඈත් වන්නට පළමුවෙන්
ඉවත් වූ සඳ
ඉවත්වන්නට පළමුවෙන්
නැවැත් වූ සඳ
ඉතිරි වූයේ
එකම එක දෙයයි
එයයි හිස් බව

හම්බ කොරං
ආවම
අයියේ බඩගිනියි
කියං
මුලු බත්පතිං
බාගෙට වඩා
කන එකා

අද
මා දුටු විට
කියත්

“ අපිට හරි වියදං නෙව
ගනිං නෝනේ
සීනි ඇටයක් අල්ල ට
මේ කහට උගුර
බොන්න “

පොවනු ආසයි
මගේ දෙතනින්
දෝරේ ගලනා
බිඳිති පුතු හට
අනේ මාහට
පුතෙකු සිටියානම්

ඇඳේ තනිවී
කොට්ටෙකින් ළය
තවා ගන්නා
සුපෙම් ලන්නට
අනේ මාහට
පුතෙකු සිටියානම්

නොයෙන ගමනක්
ගියෙපු පුතු පැටි
අම්මා තනිවී ඇතිය
ආයෙත්
අනේ නුඹ මා
පසම සිටියානම්

කයිලාෂ් වේය හිස උඩ
අලිඛාන් වයති වෙණ හිත ළඟ
වික්ටර් ය දකුණත
කවි ලියයි මගේ වම් අත

කව්වාලියට පෙම් කල
සූෆී ය චතුර්විසි පැය
හීනෙනුත් පොත් කියවන
විරහව ට හිත ඇඬවෙන

පරණවාඩියෙ සිප් හල
මෙ වකේ ජාල අටවන
ආදරෙන් හිත විඳවන
ලොව එකම මනු සතාවේ මම