එකතු කලෙමි බිඳෙන් බිඳ
ඇඟිළි අස්සෙන් රූරත්දීත්
රැකගන්නට මම
මගේ
අකුරු අඩු පෙම් කවිය ඇය

සුවිසල් ගසක මැරුණු කොලයක්
වී සෙවන දේ ඒ හිත මැද
සෙවනැල්ල වී ඇය
මතකය රැක ගනිමි මම
මගේ
අකුරු අඩු පෙම් කවිය ඇය

පාවී අන් ගසක සෙවනට
වැටුනත්
නොවේ වෙනසක් හිතේ මගෙනම්
ඒ සිතුවිල්ල රැකගනිමි මම
මගේ
අකුරු අඩු පෙම් කවිය ඇය

පෙම්බරිය මේ අසාපන්
දුර ගියත් පෙම දමා පසෙකට
ඇහිඳගන්නම් ශේෂ වූ පෙම
මතකයෙන් පලිගන්නේ කෙලෙසක

වෙනත් අතකට තුරුලු වී අද
සන්සුන්ව පිය තබන නුඹ දැක
කෝප නැති පෙම්බරිය නුඹ ගැන
මතකයෙන් පලිගන්නේ කෙලෙසක

හැමදෙයින් මට උරුම තනිකම
විඳිමි එය මුලු හදවතින් මම
දුරට පා කර යවමි මම පෙම
මතකයෙන් පලිගන්නේ කෙලෙසක

හදට නොතියා
බර අඩි
වායු පා යානයක්
සේ නිතර
වඩින තුරු
මෙලොවට
තුටු මල්
ඉසිමින්
දෙ හදවත්
අතර
එතෙර මෙතෙර
ගිය

නුඹ

නොමැති කල
දැනෙන
වේදනාවට
බෙහෙත්
නොකියා ගියේ
කිම
ආතුර වූ
අප
හිත් වලට
..?

අත පොවන
තරම්
ළඟසිටි
නුඹ
දුරගිය
හෙයින්
මම
හිස පොවා
බැලීමි..,

නුඹ
සඳක් ව
අහසේ දිලේ
තනිවම..!

මම තවමත්
හඳට
පැතුම් පුදන
ළදරුවා වෙමි
කවදාවත්
නොලැබෙන..!