නුදුරු දිනයක සිත වැළඳ ගත්
එදා නුඹ වෙත අදත් තවමත්
රහසින්ම නොකියාම කිසිවක්
ලියමි පෙම් කවි දහස් ගණනක්

කොහේ යන්නද දුක කියන්නට
ගත මරන්නද සිත් බිඳීන්නද
නොහැකි ඈ හට දුකක් දෙන්නට
යවමි පා කර සුසුම් ගුවනට

මුදා විසිකොට පැරණි මතකය
වෙන්ව යමි දිවි තිබෙන තැනකට
නොපිපි තරුවට පෙම් කරපු මම
පියඹ යමි අද ගගණ සිවු දෙස

හෙට අනිද්දා දවසක - වැස්ස ඇවිදින් කතා කෙරුවොත්
කියපන් කළු වළාකුලකට - පස්සේ දවසක හම්බවෙන බව

අකුණු ගසමින් හඬන හන්දා - කන්දේ උරහිස උඹට දුන්දා
වලාකුළු නුඹ දන්නේ නැතුවද - මංජු පස් යට නිදියගත්තා

අම්මාට හිටි එකම පොඩි දුව - දීග යන්ටයි හිටියේ එන මස
නුඹේ ගෙරවුම ඇසී විගහට - බේරගන්නයි දිව්වේ පහළට

කන්දේ උරහිස ලිස්සනා බව - මේඝ නුඹගේ කඳුළු දන්නැහැ
මංජු තවමත් නුඹේ පාමුල - තදින් නිදි වග කන්ද දන්නැහැ

ආයි ආපහු වැස්ස දවසක - කන්දේ උරහිස මේඝ හෙව්වොත්
කියාපන්..,
ආයි නාවට කාරී නැති වග - මංජු ගිය දොහේ ඔහේ ආ වග

-පොසොන් මස 05 වන දින, සවස-

ගැලවුණු කරාබුව
තවම 
පුටු කවර යට
කැඩුණු වීදුරු වලලු
කැබැලි සී සී කඩ

උණා දැමි ඒ දුහුල් සළුපට
අඩක් අසබඩ වැටී යහනත
තවම අවසන් නොවුණු මිදි යුෂ 
වැටී එබඳුන යුෂ ගලයි දසඅත

කවුළුවෙන් ඈත පෙනෙන
අඬ සදක මිහිරස

Souls
intertwined
locked
and
tangled in a web of samsara

Gasping for breath
reaching the Nirvana.